Debaty sejmoweIX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie nieprawidłowych rozwiązań ustawowych na przykładzie art. 404 § 2 Kodeksu postępowania karnego

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na interpelację pana posła Stanisława Misztala w sprawie nieprawidłowych rozwiązań ustawowych na przykładzie art. 404 § 2 Kodeksu postępowania karnego, uprzejmie przedstawiam, co następuje.    Jeszcze przed wejściem w życie kodyfikacji karnej z 6 czerwca 1997 r. rząd zadeklarował potrzebę prowadzenia dokładnej analizy praktyki opartej na nowych kodeksach i dokonania po roku oceny Kodeksu karnego, Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego wykonawczego. Taka analiza została przeprowadzona i w październiku 1999 r., przy udziale przedstawicieli nauki i praktyki, dokonano szczegółowej oceny kodeksów. W wyniku tej oceny przystąpiono w Ministerstwie Sprawiedliwości do prac nad projektem ustawy nowelizującej Kodeks karny, Kodeks postępowania karnego i Kodeks karny wykonawczy. Prace te w chwili obecnej są finalizowane.    Propozycje legislacyjne w zakresie nowelizacji Kodeksu postępowania karnego, obejmujące z górą 150 zmian obowiązujących obecnie przepisów, zmierzają m.in. do usunięcia dostrzeżonych w praktyce przeszkód w racjonalnym stosowaniu prawa, jak również do wydatnego przyspieszenia i usprawnienia postępowania karnego.    Projekt zakłada również zmianę kwestionowanego przepisu art. 404 § 2 Kodeksu postępowania karnego. W szczególności proponuje się wyeliminowanie decydującego wpływu stron na to, czy rozprawę odroczoną sąd mógłby prowadzić w dalszym ciągu, czy też musiałby prowadzić ją od początku. Zgodnie z proponowanym nowym brzmieniem przepisu jedyną przesłanką wykluczającą prowadzenie rozprawy odroczonej w dalszym ciągu byłaby zmiana składu sądu. We wszystkich innych przypadkach to sam sąd byłby władny do podjęcia decyzji, czy odroczoną rozprawę może prowadzić w dalszym ciągu, czy też okoliczności sprawy wymagają, by taką rozprawę prowadzić od początku.    Proponowana zmiana przepisu art. 404 § 2 Kodeksu postępowania karnego spotkała się z szeroką akceptacją środowiska sędziowskiego i prokuratorskiego. Podobnie pozytywnie oceniono propozycje resortu zmierzające do złagodzenia rygorów, od których spełnienia uzależniona jest możliwość prowadzenia w dalszym ciągu rozprawy po podjęciu postępowania zawieszonego.    Wydatnemu usprawnieniu postępowania sądowego winna służyć projektowana zmiana przepisu art. 392 Kodeksu postępowania karnego, dzięki której nie będzie już wymagana zgoda stron, aby można było odczytać na rozprawie protokoły, gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne. Dopiero sprzeciw strony, której zeznania lub wyjaśnienia dotyczą, będzie powodował konieczność wezwania osoby przesłuchanej uprzednio. Podobny wpływ na przyspieszenie postępowania sądowego powinno mieć złagodzenie rygorów ujawniania lub uznawania za ujawnione protokołów i dokumentów (proponowane zmiany przepisów art. 389 § 1, art. 393 § 1, art. 393 § 2, art. 393', art. 394 § 2 Kodeksu postępowania karnego).    W końcu należy wspomnieć o propozycji ograniczenia protokołu do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących udział w czynności procesowej w sytuacji, gdy czynność taką utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk (przepis art. 147 § 3 Kodeksu postępowania karnego). W ślad za tym proponuje się wprowadzenie przepisu (art. 393' ) wyraźnie upoważniającego sąd do odtwarzania na rozprawie zapisów dokonanych za pomocą takiej aparatury.    Z poważaniem    Podsekretarz stanu    Janusz Niemcewicz    Warszawa, dnia 5 czerwca 2000 r.