Debaty sejmoweIX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym odnoszących się do wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowiących majątek własny

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z pismem nr SPS-0202-5581/01 dotyczącym interpelacji posła Krzysztofa Śmieji, w sprawie interpretacji przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (DzU nr 11, poz. 50, ze zm.), w szczególności poz. 14 załącznika nr 2 cyt. ustawy, uprzejmie informuję:    Odpowiadając na pytanie dotyczące wysokości stawki amortyzacji budynku użytkowanego w części w celach mieszkalnych, a w części w celach użytkowych, należy zauważyć, że jeżeli tylko część nieruchomości, w tym budynku mieszkalnego lub lokalu, jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej bądź wynajmowana lub dzierżawiona, to odpisów amortyzacyjnych, stosowanie do art. 22f ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (DzU z 2000 r. nr 14, poz. 176, ze zm.), dokonuje się w wysokości ustalonej do wartości początkowej nieruchomości, budynku lub lokalu odpowiadającej stosunkowi powierzchni użytkowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, wynajmowanej lub wydzierżawianej, do ogólnej powierzchni użytkowej tej nieruchomości, budynku lub lokalu. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, zgodnie z art. 22i ust. 1 powołanej na wstępie ustawy, przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w wykazie stawek amortyzacyjnych ustalonych dla grup, podgrup i rodzajów środków trwałych zakwalifikowanych według zasad przyjętych w Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (DzU nr 112, poz. 1317). W przypadku budynków i lokali mieszkalnych ma zastosowanie stawka z poz. 01, tj. 1,5%.    Z powyższego wynika,że zastosowanie innej stawki amortyzacyjnej niż 1,5% byłoby możliwe tylko wówczas, gdy budynek mieszkalny lub lokal mieszkalny wynajmowany lub wydzierżawiany został przekwalifikowany przez upoważnione do tego organy do lokali niemieszkalnych. Kwalifikowanie przedmiotów do grup, podgrup lub lokali niemieszkalnych nie należy do kompetencji ministra finansów.    Ustosunkowując się jednocześnie do kolejnego pytania dotyczące tego, czy amortyzacja lokali użytkowych w budynku mieszkalnym winna być liczona według stopy 1,5%, należy zauważyć, iż zgodnie z art. 22 ust. 8 powołanej wyżej ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Oznacza to, iż tylko podatnicy podatku dochodowego, niezależnie od tego, czy są jednocześnie podatnikami podatku od towarów i usług czy nie, mają prawo przy ustalaniu dochodu osiąganego z tytułu wynajmu lokali lub nieruchomości uwzględnić jako koszt uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z wymienionymi wyżej przepisami. Z pisma pana posła wynika jednoznacznie, że chodzi o budynek mieszkalny stanowiący współwłasność osób fizycznych, a nie o poszczególne lokale mieszkalne albo użytkowe (niemieszkalne) stanowiące odrębną własność osób fizycznych. Tylko w przypadku wynajmu lokali mieszkalnych (użytkowych) stanowiących odrębną własność lub współwłasność można zastosować stawkę 2,5%. Natomiast w przypadku budynku mieszkalnego wynajętego w części lub nawet w całości na cele niemieszkalne można stosować wyłącznie stawkę 1,5%.    Ponadto należy wskazać, iż czynność polegająca na wynajmie lokali mieszkalnych, bez względu na cel wynajmu, dokonywana przez osobę lub jednostkę, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (DzU nr 11, poz. 50, ze zm.), jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jednakże wynajem lokali mieszkalnych na cele mieszkalne - bez względu na wysokość osiąganych obrotów - korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 i załącznikiem nr 2 ww. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. W związku z tym każdy podmiot, także współwłaściciel nieruchomości, wykonujący tylko czynności wymienione w załącznika nr 2 do ww. ustawy, jest zwolniony przedmiotowo od podatku do towarów i usług, niezależnie od osiągniętego z tego tytułu obrotu. Zatem takiego podmiotu nie dotyczy, przewidziane w art. 14 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, ograniczenie w zakresie kwoty obrotu za poprzedni rok podatkowy uprawniającej do zwolnienia. Oznacza to, że przekroczenie kwoty obrotu odpowiadającej kwocie 10 000 euro w stosunku rocznym, obliczonej zgodnie z art. 14 ust. 11 pkt 1 ww. ustawy, przez współwłaściciela nieruchomości z tytułu świadczenia usługi najmu lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkalne nie pociąga za sobą obowiązku zarejestrowania się w urzędzie skarbowym, prowadzenia ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług, składania deklaracji, naliczania i odprowadzania podatku. Należy wyraźnie podkreślić, że taka sytuacja ma miejsce wobec współwłaścicieli świadczących tylko usługi objęte przedmiotowym zwolnieniem, o którym mowa wyżej.    Z ustawowego zwolnienia, o którym mowa w art. 7 cyt. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r., nie korzysta natomiast czynność polegająca na wynajmie lokali mieszkalnych na cele inne niż mieszkalne. W tym przypadku podatnika dokonującego takiej czynności dotyczą przepisy art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ww. ustawy oraz obowiązek prowadzenia ewidencji na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, a w przypadku przekroczenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku obowiązek prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4, składania deklaracji i wpłacania należnego podatku. W tym miejscu należy wskazać, że prawa i obowiązki wynikające z ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie dotyczą podatnika wykonującego czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Uregulowania dotyczące podatku od towarów i usług nie zawierają przepisów, na podstawie których podatnik mógłby scedować na innego podatnika prawa i obowiązki w zakresie swoich zobowiązań podatkowych. Zatem każdego współwłaściciela indywidualnie dotyczą prawa i obowiązki wynikające z przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem od towarów i usług.    W świetle powyższego należy wskazać, iż obowiązek rozliczania się z urzędem skarbowym spoczywa na podmiotach określonych w art. 5 ww. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. jako podatnikach podatku od towarów i usług w przypadku wykonywania przez te podmioty czynności, o których mowa w art. 2 cyt. ustawy. Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług ciąży na wykonującym świadczenie, czyli na każdym współwłaścicielu osobno. Musi on zatem rozliczyć należny podatek na zasadach określonych w przepisach ww. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Ponadto, odnosząc się do sytuacji, w której jeden lub kilku wpółwłaścicieli nie żyje, należy wskazać, iż z chwilą śmierci podatnika nie ma podmiotu świadczącego usługę, a tym samym trudno mówić o wymagalności podatku od nieżyjącego podatnika. W sytuacji, w której postępowanie spadkowe nie zostało zakończone, to nie ma następcy, który świadczyłby te usługi za nieżyjącego podatnika. Do czasu zakończenia postępowania spadkowego nie można mówić o istnieniu podatnika, na którym ciąży obowiązek podatkowy. Wyjaśniam również, iż klasyfikację budynków na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług przyjmuje się zgodnie z Klasyfikacją Obiektów Budowlanych z dnia 25 października 1989 r.    Jednocześnie przepraszam za opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi, które zostało spowodowane prowadzonymi w bardzo szerokim zakresie pracami legislacyjnymi nad zmianą przepisów podatkowych.    Z poważaniem    Sekretarz stanu    Jan Rudowski    Warszawa, dnia 12 kwietnia 2001 r.