Debaty sejmoweIX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie dyskryminacji polskich przewoźników wykonujących międzynarodowe przewozy osób mikrobusami

   W związku z interpelacją posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana Jana Rejczaka dotyczącą skutecznego wyeliminowania przyczyn powstawania konfliktów przy przekraczaniu granicy przez polskie mikrobusy uprzejmie informuję, że w początkach marca na polskiej granicy zachodniej przewoźnicy mikrobusowi zaczęli napotykać na utrudnienia w wykonywaniu przewozów osób. Niemieckie służby graniczne zaczęły żądać od wszystkich polskich mikrobusów zezwoleń na wjazd na terytorium Niemiec. Warunkiem przekroczenia granicy, niezależnie od charakteru przewozu, był obowiązkowy zakup na granicy zezwolenia na kwotę 500 DM. Zasady te nie zostały uzgodnione ze stroną polską i pozostają w sprzeczności z polsko-niemieckim porozumieniem. Strona polska podjęła niezwłocznie interwencje w Federalnym Ministerstwie Transportu RFN.    Dnia 16 marca 1998 r. wystosowałem pismo do federalnego ministra transportu z prośbą o osobistą pomoc w wyjaśnieniu zaistniałej sytuacji. Prośbę tę ponowiłem podczas Hanzeatyckiego Forum Dyskusyjnego, które odbyło się w dniu 19 marca 1998 r. w Berlinie. Interwencję podjął również podsekretarz stanu Bogdan Frąckowiak zwracając się w tej sprawie do parlamentarnego sekretarza stanu Johannesa Nitscha. Rezultatem tych starań było spotkanie w Gdańsku w dniu 23 marca przedstawicieli Ministerstwa Transportu i Gospodarki Morskiej i Federalnego Ministerstwa Komunikacji RFN. Zgodnie z ustaleniami z tego spotkania strona niemiecka zobowiązała się zaprzestać z dniem 1 kwietnia 1998 r. sprzedaży jednorazowych zezwoleń (na granicy) za kwotę 500 DM, a przewozy osób mikrobusami mogą odbywać się na zasadach określonych w polsko-niemieckim porozumieniu o międzynarodowych przewozach drogowych. Ponadto w kwietniu na polsko-niemieckich przejściach granicznych udostępniono specjalne informatory (w języku polskim, niemieckim i rosyjskim), przygotowane wspólnie przez oba ministerstwa, w których omówione są szczegółowe zasady dotyczące polsko-niemieckich przewozów drogowych osób. Uzgodniono również, że od 1 maja 1998 r., od godziny 0.00, mikrobusy wjeżdżające do Niemiec lub do Polski bez wymaganego zezwolenia, będą cofane z granicy. W związku z tym, że przewoźnicy nie zdążyli w ciągu jednego miesiąca uzyskać zezwoleń na wykonywane przez siebie przewozy, wystąpiłem 27 kwietnia 1998 r. do federalnego ministra komunikacji Republiki Federalnej Niemiec Matthiasa Wissmana z prośbą o rozważenie możliwości przedłużenia okresu przejściowego o trzy miesiące. Na omawiane wyżej pismo nie otrzymałem do chwili obecnej odpowiedzi. Niemniej na granicy polsko-niemieckiej nie obserwuje się większych nieprawidłowości.    Ponadto pozwalam sobie wyjaśnić, że wprowadzenie koncesji na zarobkowe przewozy samochodami osobowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 5 osób, łącznie z kierowcą, do ustawy z dnia 2 sierpnia 1997 r. (DzU nr 106, poz. 677) nastąpiło na wniosek stowarzyszeń przewoźników. Przedstawiciele stowarzyszeń zgłosili taki wniosek na posiedzeniu komisji sejmowej w trakcie prac nad ustawą o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego w Sejmie w 1997 r.    Koncesjonowanie międzynarodowych, zarobkowych przewozów osób tzw. mikrobusami miało na celu zrównanie w prawach i obowiązkach przewoźników mikrobusowych z autobusowymi, jak również poprawę bezpieczeństwa tych przewozów.    Jednocześnie informuję, że zawarta między ówczesnymi członkami EKMT (Europejska Komisja Ministrów Transportu) w 1992 r. umowa o międzynarodowych okazjonalnych przewozach osób transportem drogowym wykonywanym autokarami lub autobusami - ASOR jest niedostępna dla nowych krajów członkowskich EKMT, w tym również Polski, ponieważ formuła tej konwencji nie przewiduje możliwości przystąpienia do niej nowych państw. Zaistniała więc konieczność stworzenia innej umowy, która umożliwiłaby przystąpienie do niej krajów Europy Wschodniej. W ten sposób powstała umowa INTERBUS. Umowa INTERBUS jest umową wielostronną między państwami Unii Europejskiej i krajami stowarzyszonymi ze Wspólnotą - członkami EKMT.    Polska przystąpiła do negocjacji nad umową INTERBUS w lutym 1996 r. Oprócz Polski Komisja Europejska zaprosiła do negocjacji także przedstawicieli państw Europy Środkowo-Wschodniej: Bośni-Hercegowiny, Bułgarii, Chorwacji, Czech, Estonii, Litwy, Łotwy, Mołdawii, Rumunii, Słowenii i Węgier oraz Turcję. Jako realną datę przystąpienia Polski do umowy INTERBUS należy przyjąć rok 2000.    Sekretarz stanu    Krzysztof Tchórzewski    Warszawa, dnia 8 czerwca 1998 r.