Debaty sejmoweIX Kadencja

Interpelacja w sprawie trybu postępowania w sprawach o opróżnienie lokalu

   Na podstawie art. 1046 K.p.c. Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z 26 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach o opróżnienie lokalu lub pomieszczenia albo o wydanie nieruchomości oraz szczegółowych warunków, jakim powinno odpowiadać tymczasowe pomieszczenie.    Wskazany akt wykonawczy do ustawy o charakterze proceduralnym przyznał dłużnikom pewne uprawnienia, co stanowi ingerencję w sferę prawa materialnego. A przecież regulację materialno-prawną dotyczącą problematyki eksmisji zawiera ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.    W praktyce wiele problemów rodzi niespójność rozporządzenia z przepisami regulującymi pomoc mieszkaniową i pomoc społeczną, do udzielenia której zobligowana jest gmina na podstawie ustawy o ochronie praw lokatorów oraz ustawy o pomocy społecznej.    Przepisy uniemożliwiają wykonanie szybkiej eksmisji w razie znęcania się nad rodziną czy zagrażania życiu i zdrowiu współlokatorów w inny sposób, a także uchylania się od obowiązku płacenia czynszu, mimo iż warunki ekonomiczne na to pozwalają.    Ponadto nie zdefiniowano statusu pomieszczenia tymczasowego, co powoduje, że niemożliwym jest odniesienie go do definicji lokalu socjalnego i ustalenie wzajemnych relacji tych pojęć. Nie sprecyzowano również, co należy rozumieć pod określeniem ˝tymczasowe˝.    W obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do zawarcia umowy określającej zasady korzystania z pomieszczenia tymczasowego. Brak jest również podstaw do żądania opłat - oraz do określenia ich ewentualnej wysokości - za korzystanie z takiego pomieszczenia w przypadku, gdy pomieszczenie zapewnia gmina. Nie istnieją również zasady postępowania w stosunku do osób, których pobyt w tymczasowym pomieszczeniu dobiegł końca.    Pragnę podkreślić, że sama ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego nakłada obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego osobom, które z racji wieku, choroby, niepełnosprawności, szczególnej sytuacji rodzinnej i społecznej wymagają wyjątkowej ochrony.    We wszystkich pozostałych przypadkach, jeżeli sąd nie orzeknie o prawie do lokalu socjalnego (co nie dotyczy wyżej wskazanych przypadków), formą zapewnienia dachu nad głową mogłyby być funkcjonujące od wielu lat i cieszące się dobrą opinią schroniska i noclegownie.    Niejasny jest jednak status tymczasowego pomieszczenia w odniesieniu do noclegowni i schronisk dla bezdomnych. Miasto od wielu lat współfinansuje tę formę pomocy. Organizacje pozarządowe oprócz dachu nad głową zapewniają możliwość udziału w programach ułatwiających wychodzenie z bezdomności, wspierających aktywność zawodową itp. Dodatkowo w odróżnieniu od noclegowni w schroniskach możliwy jest pobyt całodobowy.    Warto podkreślić również, że schroniska i noclegownie warszawskie oferują wystarczającą liczbę miejsc noclegowych. W ubiegłą zimę, nawet w okresie najcięższych mrozów, pozostawały wolne miejsca dla osób potrzebujących. Toteż wątpliwa jest zasadność powoływania nowej formy pomieszczenia tymczasowego, która jest niespójna z ustawodawstwem wypracowanym do tej pory w zakresie pomocy społecznej i mieszkaniowej.    W związku z powyższym proszę o odpowiedź na pytania:    1. Jaki powinien być tryb postępowania przy wskazywaniu tymczasowych pomieszczeń, z uwzględnieniem przedstawionych problemów?    2. Czy możliwa jest zmiana w obowiązującym prawie polegająca na wycofaniu instytucji pomieszczenia tymczasowego i powrót do uregulowań zawartych w ustawach z zakresu ochrony praw lokatorów i pomocy społecznej?    3. Czy Pan Minister przedsięwziął już kroki mające na celu zmianę wskazanych uregulowań?    Z poważaniem    Poseł Andrzej Halicki    Warszawa, dnia 30 kwietnia 2007 r.